Jolien

Jolien

donderdag 18 september 2014

Bizonkit

Waar iedereen doorloopt begin ik mij af te vragen waarom ik naar beneden kijk om naar mijn schoenen te staren. Wat is er zo mooi aan die schoenen? Ja ik vraag het maar even, aangezien ik er al een behoorlijke tijd naar sta te kijken.

Behalve dat ik weet dat ik altijd wel leuke schoenen uit te kast trek kan het niet zo zijn dat ik apathisch zit te staren naar iets wat materialistisch is. Het zijn geen Jimmy Choo’s of de nieuwste sneakers die je kan halen bij Patta, gewoon simpele Vans , niet dat ik die Jimmy Choo’s of sneakers nu niet graag om mijn voeten had gehad maar laten we eerlijk wezen, dan zat ik niet om dezelfde reden naar mijn voeten te kijken zoals ik nu doe.

Het lijkt wel alsof die stomme buffel langsgekomen is, je weet wel die buffel uit de bizonkit reclames, om kit te spuiten onder mijn voetzolen. Omdat ik mijn voeten niet op kan tillen, blijf ik er maar naar kijken. Ik ben bang om omhoog te kijken want dan ziet iedereen dat ik stil sta. Al die mensen die langs mij heen wandelen, wandelen in een rap tempo verder, soms kijken ze even naar me.Wat doet ze toch? Hoofdschuddend lopen ze verder, soms willen ze even door hun knietjes zakken om mij aan te kijken, vragen wat ik aan het doen ben, maar ik kijk de andere kant op en zeg dat alles prima in orde is. Ik kijk ze niet aan omdat ik anders uit moet leggen waarom ik naar mijn schoenen sta te kijken. Wat zeg je dan? Ze zitten zo lekker?

Ze zitten ook verdomde lekker, getekend door de nachtjes doorhalen in de stad, wijnvlekken omdat ik gewoon simpelweg de grootste knoeisukkel op de aarde ben en een niet al te plezante geur van het vele dragen, ja ik ben gek op die schoenen. Ze zijn vertrouwd voor mij, niemand anders kan ze ook dragen, mijn voeten zitten er helemaal in, dat heeft ook te maken met mijn zeer charmante voeten die enigszins lijken op de voeten van Godzilla,  Anyway ze zouden niemand zo lekker zitten. Waarom brengen deze schoenen mij dan niet waar ik heen wil? Ik wil ook lopen, in een rotgang, zo hard dat de schoenzolen zullen slijten. Als ik mijn voet op wil tillen moet ik mijn lichaam onder druk zetten, een andere positie aan nemen. Dat durf ik niet, ik ben niet helemaal “biostabiel” en ik glimlach erbij als ik dat tegen mezelf zeg, omdat het dus inderdaad nergens op slaat, net als die biostabiel.

Net als ik mijn rug wil strekken om zo stabieler te staan, kijk ik toch stiekem om mij heen. Ik zie allemaal vrouwen lopen, in mooie mantelpakjes, telefoon langs hun oor en in de andere hand een beker cappuccino, zo’n meeneem beker met zo’n plastic dekseltje waar door het kleine drinkgaatje toch de geur van verse koffie weet te ontsnappen, sommigen hebben een zonnebril op, misschien omdat ze wallen hebben van het vele werken, of omdat dit het nieuwste fashion item is van die maand. Ik zie weinig mannen, ik weet niet waarom ik die niet zie, ze zijn er wel maar ze zitten binnen, op het kantoor of in de auto met een headset op, 1 hand aan het stuur, achteroverleunend in de met leer bekleedde BMW stoel.

Deze mensen zie ik omdat ze voor mij symbool staan voor mensen uit een film die succes hebben in hun leven en carrière. Van die typische NY stills uit de meeste films, het beeld waardoor ik altijd dacht: “Ooit loop ik daar ook over straat, in de chaos met de geuren van uitlaatgassen, eten en mensen”. Dat beeld is niet realistisch maar wel een beeld waarvoor ik bang ben als ik recht op probeer te staan als ik mijn rug strek om zo mijn voeten los te maken van de grond.
Toch besluit ik om recht op te gaan staan, gewoon eerst staan, daarna kijken we hoe we dat Bizonkit grut onder mijn schoenen weg kunnen halen. Verdoofd sta ik na het plaatje te kijken waar ik zo bang voor was, de reden waarom ik al een behoorlijke tijd voor naar mijn schoenen sta te staren. Elke keer als ik mijn ogen heel snel naar beneden beweeg om te kijken of die schoenen er nog staan kijk ik snel weer omhoog. Yup mijn trouwe Vans zitten nog steeds om mijn voeten, straks gestrikt, ze gaan nergens heen. Tenzij........


Vasthoudend aan het idee dat ik niet verder kan lopen omdat mijn owwwh zo vertrouwde schoenen vast zitten aan de grond, besef ik eigenlijk nu pas dat ik ook gewoon mijn schoenen uit kan doen.

zondag 11 mei 2014

“In de categorie, je had maar 1 taak ...”


Het begon allemaal toen ik met mijn vriendjes boomhutten aan het bouwen was, in de modder lag met mijn nepgeweer en ik het leuker vond om met mijn skelter door de straat te sjezen dan met mijn barbiepoppen te spelen. Die verdomde jongens hingen gewoon even hun “kadonkadonk” uit de broek om zichzelf te bevrijden van een volle blaas. Ik moest met geweer, moddervoeten en snotneus naar huis lopen om te gaan plassen. Daarna had ik meestal geen zin meer om terug te lopen want op de wc kwam het besef dat ik toch anders was dan die jongens. Ik heb letterlijk wel eens boos aan mijn moeder gevraagd waarom ik nou per se een meisje moest zijn en of er een manier was om dit hele gebeuren terug te draaien. Je hoort er zonder piemel nooit helemaal bij.

Na mate in ouder werd kreeg ik een soort van borsten en maakte ik kennis met de maandelijks terug kerende hel. Dan kan je wel leuk met de jongens, mannendingen gaan doen, maar de jongens kregen geen borsten en ze wisten niet eens wat tampons waren (kogels?) . Daar lopen ze dan, onbezorgd met hun warrige haar en nonchalante kleding door de buurt, lekker praten over Pokemon of Dragon Ball Z, terwijl wij meiden kampten met de veranderingen van ons lichaam.

En daar liepen ze weer, op de middelbare school, de jongens, onbezorgd, met een pukkeltje hier en daar op zoek naar de vrouwtjes op het schoolplein en schoolfeesten. Op dat moment beseften wij jonge vrouwen dat dit deel er voor ons niet in ging zitten. Een soort van onderhuidse woede van onrecht. Hier ontstond het verschil tussen mannen en vrouwen. Daarom zijn wij vaak boos mannen.

Met een beetje geluk hebben we heupen en een kont. Helemaal win win is als je er dan ook nog een paar grote borsten bij hebt gekregen. Een pukkelloze huid is ook een pre en het is natuurlijk altijd leuk als er ook een leuk gezichtje op zit. Verder moeten we er verzorgd uitzien, ik bedoel, benen, oksels en dat spul daar beneden, het moet zo glad mogelijk zijn. Ook moeten we een kind kunnen baren en mogen we niet klagen over onze stretch marks. Weten jullie wel hoe veel werk tijd, stress en geld dit allemaal kost?

En mannen, wij doen dit, wij doen dit om jullie gelukkig te maken, wij willen dat jullie ons aantrekkelijk vinden...we need you. We lopen niet met bossen oksels door de stad op zaterdagavond. Wij baren die kinderen, ook al zijn we allemaal mega bang voor een bevalling, wij zorgen voor dat make-upje en leuke outfit.

Vanaf jongs af aan worden wij geconfronteerd met jullie lichamelijke gemakken, je hoort ons dr niet over...maar IS HET ZO FREAKING MOEILIJK OM OP ZATERDAG EEN LEKKER GEURTJE OP TE DOENNNNNNN??????????????VOOR ONS????????

“In de catagorie je had maar 1 taak ...” Durf je in je nonchi outfit (dikke prima trouwens), wilde haar en lekker stoppelbaardje naar de stad te gaan en denk je “fack it ik ben al natural’ ik hoef geen moeite te doen? Wij vrouwen hebben allemaal minstens 1 basisschool/middelbare school drama meegemaakt. Wij staan verdomme onze lichaamsdelen te scheren, een zonnebankje te nemen, make-upje op te doen, haartjes in de plooi en dan heb je maar 1 taak... en dan verzuim je die?

Woedend ben ik, woedend....ik had gewoon full frontal in de bosjes moeten piesen vroeger en met tampons moeten zwaaien tijdens chillen bij de bankjes op de straathoek.


donderdag 8 mei 2014

Ik ben aan de lijn, is dat cake?


Lovehandles? Wie heeft die benaming voor die afzichtelijke vetranden langs mijn lichaam bedacht? Ik voel namelijk weinig liefde voor deze randen. Postzakken? Mmm ik heb ook niks met die benaming, ik werk niet bij de TNT en ik kan ze niet loskoppelen van mijn lichaam als ik klaar ben met werken.

Poging 3509 om weer strak in mijn vel te komen is na het zien van al het lekkers in de winkel al voor de 3509’ste keer de prullenbak in gegaan, inderdaad, mijn maag. Ik wil niet voor de mannen (naja een beetje dan) weer terug naar mijn oude figuur maar voor mijn eigen ik. Als ik de mannen om mij heen moet geloven willen ze allemaal een gevormde vrouw met een beetje extra’s, geen botten maar curves. Erg leuk allemaal maar als ze mooie vrouwen opnoemen zijn het allemaal vrouwen in de catagorie Doutzen Kroes.

Daarbij wil ik dit jaar op het strand liggen zonder het idee dat ik een aangespoelde potvis ben als ik alle strakke lijfjes in string bikini naar het zeewater zie huppelen met lichaampjes van jonge meisjes. “Haaaaai kijk maar goed naar me, ja ik heb inderdaad een string aan want ik weet dat ik dat kan, kijk maar even goed want ik weet dat iedereen kijkt”.  Ik ben totaal niet jaloers aangelegd.

En daar is hij weer, die prachtige koek met een chocolade topping en bosbessen vulling, inderdaad een “gangmaker”. Hij kijkt me aan en ik kan hem niet weerstaan. Ik ben zo zwak. Het moment dat ik hem eet begin ik excuses uit te kramen aan de kantine tafel. “Ach, lekker boeiend je moet ook soms wat kunnen genieten hoor!” Ja hoor Jolien, geniet lekker verder.... En maar zeuren dat je broeken te strak zitten, boehoe. Maar ik ben een gangmaker?

Sporten? Ow je bedoeld wat je doet in zo’n Sportschool waar je elke maand voor betaald? Jaaaaa dat ken ik wel, ik heb namelijk zo’n pasje, hoe je hem verder moet gebruiken dat weet ik niet zo goed. Misschien moeten ze de contributie bij mij zo verhogen zodat als ik niet kom ze het in 1 keer van mijn rekening afschrijven. Je kan mij in het hokje, “ze gaat naar de sportschool, begint actief te sporten, haar bril beslaat, verstapt zich, flikkert van het apparaat af” plaatsen. Daarom was ik begonnen met interactieve groepslessen. Met 40 man sporten in een ruimte van 1 bij 1. Sta ik verdomme bijna aan de behaarde oksels van mijn buurvrouw te ruiken als ik aan het sporten ben.  Ik was er al weer helemaal klaar mee.

In de tijd dat ik dit zit te typen had ik squads kunnen doen, op kunnen drukken of kunnen planken. Yup dat had ik kunnen doen ja, dat is nu net het probleem. Ik blijf hoop houden dat de reclame van Vodafone ooit waarheid wordt. Dan hoef ik maar 1 keer een oefening te doen en ben ik klaar voor de zomer.Tot die tijd eet ik mijn stukje cake op en klaag ik over mijn vetkwabben en hoop ik dat ik niet de enige ben die klagend haar cake op eet.

p.s Moge er een wonder gebeuren. Die al het lekkere eten uit de winkel haalt en die alle sportscholen van donuts aan touwtjes boven de loopbanden voorziet.

maandag 14 april 2014

Mascara lippen


Lange blonde lokken, 60 pakken extensions, de halve ICI Paris op het gezicht, 20 zelfbruiners, 9 keer een bleeksetje voor de tanden uitgeprobeerd, 5 paar nepwimpers en met een beetje geluk een opgevulde BH die 4 maten bij de originele maat verwijderd zit, “die” meiden.

Ik loop de wc binnen in uitgaansgelegenheden en word aangekeken of ik uit Plopsaland ontsnapt ben. Hoe durf ik mij ook te vertonen in mijn broek van de H&M, truitje van de Zara en hakken van de Newlook met mijn doffe bos ellende op mijn hoofd, vastbonden in een knot omdat het dan net niet mijn kale plekken laat zien, met mijn basic make-upje omdat als ik er echt werk van maak als een slap aftreksel van Picasso ben, korte nagels omdat ik na 1 dag werken al mijn nagels eraf heb liggen, witte lichaam omdat ik bang ben voor zelfbruiners, mijn gewone Cup B, omdat niet wil faken tot maat E omdat ik dan het gevoel heb dat ik mijn eigen borsten voor lul zet, mijn kunstgebit omdat ik die nou 1 maal heb en mijn bril omdat ik hem 1 tof vind en 2 omdat ik er zonder geen bal zie. Misschien in dit geval beter geweest met al die popjes bij de vieze wc-potten.

Ja ik was misschien liever ook wat knapper geweest, had ik wat grotere borsten willen hebben en een mooi gebit, een weelderige bos haar, lange dunnen benen zonder putten waar je poffertjes in kan bakken, een mooi gekleurd huidje maar nee dat heb ik nou eenmaal niet. Dat je soms een matje in je nek legt om een mooi koppie haar te hebben en je een lekker make-upje doet om jezelf net even wat lekkerder neer te zetten, hey dikke prima, zonder make-up ga ik ook de deur niet uit, als ik wat matten zou hebben zou ik ze ook even in de nek plakken (jaloers) maar het totale pakket waar vrouwen tegenwoordig mee aankomen met uitgaan beangstigd mij.

Ik vraag me altijd af hoe lang ze er mee bezig zijn, hoe ze eruit zien zonder al die shizzle, wat voor vriendjes ze hebben en de grootste vraag, waarom doen ze dit? Vinden ze dit ware schoonheid? Strak geposeerd met een tasje straks langs het lichaam, geen lach want anders scheurt de make-up, strakke jurkjes waar totaal niet in te dansen valt alleen om mee te staan langs de bar of in de hoek om vervolgens in precies deze houding gefotografeerd te worden door de plaatselijke clubfotograaf. Verzorgd, gestyled en geen haartje in de war. Hebben ze oprechte lol en laten ze zich helemaal gaan?
Misschien wel, wat weet ik ervan...

Meestal sta ik MC hammer dansjes te doen op de dansvloer met mijn make-upje gemixt met zweet op mijn voorhoofd, met all stars of hakken, jurkje of spijkerbroek, buig ik rietjes en zet ze vervolgens achter mijn oor om samen met mijn vriendin B100 en Vlugge Jaapie na te doen, zing alle nummers mee en smeer mascara op mijn lippen omdat ik denk dat het lipgloss is. Shit, niet echt aantrekkelijk maar wat ik heb ik een vette lol als ik uitga!!!

Draait alles nou echt alleen maar om uiterlijk? Of ook om persoonlijkheid en uitstraling? Ook dit weet ik niet, wie zal het zeggen? Natuurlijk, het oog wil ook wat, dat is een duidelijke zaak, maar hey geef mij maar een toffe vent waar ik gruwelijk mee kan lachen, waar ik rietjes mee kan buigen zodat hij mijn Vugge Jaapie kan zijn, stomme dansjes mee kan doen en waar ik naast wakker wordt en als hij me dan aankijkt denkt, hey ze ziet er net zo uit als gisteren, misschien wat meer mascara onder de ogen (of lippen), minder lekker luchtje uit de mond en niet te vergeten nog steeds dezelfde en uitstraling!

zaterdag 15 maart 2014

Second Love

We wanen ons in een tijdperk waar alles binnen handbereik ligt.
Met een druk op de knop kan je iemand laten merken dat je hem/haar aantrekkelijk vindt. Instagram, Facebook, Whatsapp, Tinder, Twitter en ga zo maar door. We lijken met z’n allen we een stelletje ontevreden opgefokte machines. We zijn de kijk op de realiteit al een tijdje verloren, helemaal met de komst van fotobewerkingsprogramma’s. Zo kan het maar zo voorkomen dat jij je eigen relatie in het gevaar brengt voor “Julie” die er zo verdomde lekker uitziet op Instagram, je waagt de gok...je liked haar foto want hey het oog wil ook wat. Van 1 like ontstaat een ware obsessie, vervolgens blijkt “Julie” geen blauwe ogen te hebben maar groene ogen, “Julie” heeft ook niet maat 36 maar maat 40 en nee Julie heeft geen spierwitte tanden maar is gewoon al 5 jaar niet naar de tandarts geweest. We bedriegen elkaar allemaal. Nu heb je ruzie met je vriendin om "Julie" die er uiteindelijk helemaal niet zo uitziet zoals op de foto’s en was je eigen vriendin zo gek nog niet....Dat wil niet zeggen dat iedereen gephotoshoped is, of een filter gebruikt maar laten we eerlijk zijn, als je net door die ene filter wat voordeliger uitkomt op de foto, ja dan gebruik je die. Wat willen we eigenlijk bereiken met alles wat ons onder de neus geschoven wordt? Vallen we echt alleen nog maar op het uiterlijk of doen onze persoonlijke eigenschappen ook nog mee?

Een tijdje geleden werd Tinder geboren. Een app die gekoppeld is aan je Facebook account, je kunt elkaar “liken” op basis van het uiterlijk, gemeenschappelijke interesses (yeah right), leeftijd en gemeenschappelijke vrienden. Kortom gewoon op het uiterlijk. Een snelle vleeskeuring om jezelf beter te laten voelen. Want veel meer is het niet, als je een match hebt schiet er een glimlach op je gezicht en voel je dat je nog niet totaal verloren bent. Ik ben het eens gaan bestuderen, ik ben gaan kijken wat ik doe uit eerste reactie, wat is er te vinden en hoe het in zijn werk gaat. Ik was er al snel uit dat 30 procent niet weet waar zij of hij mee bezig is door als profielfoto een foto uit te kiezen met zijn of haar vriendin/vriend knuffelend op de foto, of erop staat met zijn of haar 4 kinderen of gewoon simpelweg een giertank plaatst als profielfoto. Ook zag ik mensen voorbij komen waarvan ik weet dat ze in een relatie zitten of mensen die zichzelf een andere naam en leeftijd geven. Zou je Tinder nemen als je in een relatie zit? Is dat raar? Ik vind het wel wat vreemd tenzij jullie er allebei van af weten natuurlijk, lekker voor vermaak op de zondagavond op de bank met een wijntje erbij mensen uitlachen en wegvegen. Waarom hebben we dit nodig als we thuis een partner op de bank hebben zitten? Innerlijke onrust?Moet je nog steeds weten of je goed in trekt bent, door een match? Of is het gewoon grappig?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik menigmaal de slappe lach gehad heb tijdens het tinderen. Ja het is behoorlijk vermakelijk als je het niet serieus neemt. Laat je Tinder nooit open staan als je met je vrienden of vriendinnen bent, ik hoef denk ik niet uitleggen waarom. Na 2 weken heb ik het wel weer gezien, het was precies wat ik er van verwacht had, plat, doelloos en ook zeer vermakelijk.

Maar ik vraag me nu wel af, hoe veel diensten moeten er nog komen om ons in de verleiding te brengen? We hebben verdomme zelfs al een website voor mensen die vreemd willen gaan “second love” mensen wat is er met ons aan de hand?
Wat is er mis met “ Hey ik vind je een leuke meid/jongen maar ik ben niet het type van een vaste relatie, dus ik wil gewoon doen waar ik zin in heb als jij daar ook cool mee bent kunnen we het gewoon leuk hebben met elkaar” Ik kan niet voor iedereen spreken want elke situatie is anders natuurlijk. 
Mensen zijn mensen en mensen maken fouten maar de maatschappij geeft ons continue het gevoel dat het gras groener is aan de overkant. Je wordt nog niet in de armen van een onbekende geduwd, het is allemaal zo normaal tegenwoordig.

Misschien moeten we allemaal maar eens wat meer terug naar de basis, lekker elkaar persoonlijk ontmoeten, wat drinken, een jointje roken “Peace” roepen en genieten van het leven, want nog even en ze bouwen geslachtsdelen aan telefoons, dan hoef je helemaal je best niet meer te doen om gelukkig te worden.

Happy “het gras is groener aan de overkant” mensen!