Olijve

Later, later als je groot bent... Het zinnetje die door je hoofd gaat als je een klein meisje bent, die druk aan het zweten is tijdens haar Cito toets. Vroeger heb ik lopen te fantaseren over alle mogelijke beroepen. Eerst wilde ik een archeoloog worden, spullen van vroeger waren voor mij ware schatten, maar toen ik er achter kwam dat het eigenlijk heel saai was ging ik over op kok, een kok ja geen kokkin... dat wilde ik worden. Toen ik erachter kwam dat dit betekende dat ik het eten daadwerkelijk ook allemaal moest proeven en dat er soms half levende dieren aangeleverd werden, was kok worden opeens een horrorfilm geworden en werd deze droom een ware nachtmerrie voor een langere periode.

Rapper, dat leek me ook wel wat, als jonge tiener hing er een poster van Tupac sexy geposeerd in een badkuip vol schuim boven mijn bed, wat jaren later een foto bleek te zijn van één van mijn grote voorbeelden David Lachapelle. Ik kende (kan) alle teksten uit mijn hoofd...Wat zou dat er raar uitgezien hebben. Een blond meisje met een gebreide trui en een beugel op een Giant fiets met een mega Kipling rugtas op vol boeken onderweg naar haar school in Veendam die al rappend alle teksten van Tupac mee bléérde over Brenda die een Baby kreeg in de Getto. Ja dat leek me wel wat. Rapper zijn... Meestal vergat ik dat ik een meisje was.

Om dit mega stoere imago te verzachten luisterde ik toch ook maar regelmatig naar Peter André en hing ik ter gemoedsrust voor mijn ouders maar een poster van hem en zijn "house of wax" lichaam boven mijn bureau en zong ik braaf alle liedjes mee en kon ik het dansje wat hij deed inhet water incl. "water spetter bewegingen" helemaal mee.

Nee... rapper kon ik ook niet worden, ik was blank, blond, had een beugel en had een gebreide trui, en nee knap was ik ook niet,... niet dat Eminem dat wel is maar hij is een man. Peter André en de Backstreet Boys waren ook niet het antwoord tijdens mijn zoektocht naar dromen en een toekomst. Tupac en Xibit bleven de cd speler en discman domineren en in het weekend werd ik wakker gemaakt door mijn vader die zijn liefde voor reggae aan de buren moest laten horen. Misschien moest ik maar een levensgenieter worden... elke dag genieten van wat jointjes, voetballen in de straten (ik was toch al een half jongetje en luisteren naar de teksten van Bob Marley, Jospeph Hill en Steel Pulse. Dat was eigenlijk wel een heel goed idee. Jammer genoeg zit er het stukje"perfectionist" in mij, dat stukje wat er voor zorgde dat ik goedwilde scoren op school en blijven zitten geen optie was. Jammer want dit leek toch wel een van mijn beste ideeën tot dusver. Geen dooie dieren, geen vies eten, geen saai werk, en ik hoefde ook geen rapper te worden om vervolgens uitgelachen teworden als Vanilla Ice. Zucht..en nu dan?

Tijdens mijn transformaties in het middelbareschooltijd leven was ik net een kameleon. Aan het einde van de 4deklas ruilde ik mijn 28 beugels met motoren en propellers en gasfornuizen invoor een stralende lach, ruilde ik mijn Kipling in voor een Eastpak en gooide ik mijn MAG (wie had die lelijke dingen niet?) schoenen in voor Nike's. Ik creëerde een eigen "ik", als ik nu foto's terug kijk denk ik soms"Jolien tof voor je dat je die beugel eindelijk gedag gezegd hebt, maar je hoeft van jezelf ook geen Picasso te maken". En even tussen neus en lippen door, lipliners, lord have mercy... wie had dat bedacht?

Ja bel de krant, bel de Privé, Weekend en Story, ik wilde wat gaan doen met mode, dat was mijn nieuwe roeping! Het zat er altijd wel, maar ik verstopte het altijd. Ik had nooit vriendinnen, ik speelde oorlogje in de bossen met de jongens uit mijn klas. Als klein mini meisje gebruikte ik mijn barbiepoppen, die eerst als kapper modellen fungeerden maar uiteindelijk onbruikbaar warengeworden omdat ik de schaar niet goed onder controle had, als modellen voor mijn zelfgemaakte kleding. Kleding wat ik maakte uit oude, of nieuwe (sorry oma)washandjes en kussenslopen. De fascinatie voor kleding en mode is in jaren dat ik opgroeide nooit verdwenen en kwam soms als een explosie uit mijn lichaam als het net verdwenen leek te zijn. Vooral mijn ouders waren hier blij mee als ik me weer eens opsloot in mijn kamer en ze mij via de buitenkant met een ladder moesten bevrijden omdat ik dat gele truitje met die stippen niet aan wilde. Ja ik bedoel een jasje van Coco Chanel zou mij veel beter staan, dat snap je als ouder toch ook wel.

Die droom liet ik varen en ik ging over op baggy broeken, coltruien metbergschoenen.
Want met een Chanel jasje kan je moeilijk de modderpoelen van het bos doorstaan met 5 jongens in een oorlogs tenue. Maar nee nu zou het goed komen, ik ging wat doen met mode. Ik droomde er van om styliste te zijn of een eigen merk te runnen. Hallo ik kan dat!

Toen ik na 7 naailessen nog steeds niet een normaal gezichtje kon naaien met een fabrieksnaaimachine en mijn klasgenoten vast zaten in de naald van dat immense apparaat, begon ik toch weer te twijfelen. Helemaal toen tijdens mijn modeshow mijn kimono er meer uitzag als een verpakking van een "Mon Chérie "dan dat er een link was met überhaupt iets wat met kleding te maken had. Deze droom wilde ik vasthouden, erin blijven geloven. Oke ik kon niet naaien...patroon tekenen of whatever, maar ik wist wel wat mooi was, althans dat vond ik.

Op allerlei creatieve manieren probeerde ik oplossingen te vinden voor mijn tekortkomingen. Creatief denken bleek me wel te bevallen, fotograferen,knippen, plakken... Na de mode kwam geen AMFI .. daar zou ik het niet overleven in de wereld voor over gestyleerde types die zo een prachtige jurk uit de mouw schudden. Nee daarkwam ik er niet weg met creatief denken, plaatjes schieten en plakken. Minerva? De Kunstacademie? Gewoon proberen! Misschien kon ik daar mode combineren met creatief denken en doen.? NEE, dat kon niet. Wel toegelaten maar de combinatie werd niet echt gewaardeerd. Dan maar storten op fotografie en grafisch klooien. Ja klooien want dat was het. Ik deed van alles een beetje,niks helemaal goed. "Ja Jolien zie het niet als een minpunt dat je van alles "wat" kan...nee zie het als een gave".

Ik liet mezelf niet kennen en maakte tijdens mijn afstuderen een eigen kleine collectie en dwong mezelf om die naaimachine onder controle te krijgen. Trots, ja trots was ik, als een aap met zeuvm lulln (in't Gronings). Het was helemaal IK. Daarbij zocht ik de grenzen op tussen mode en kunst en wist voor mezelf een doel, en een klein stukje droom te vervullen. Tijdens het wachten op mijn eindcijfer kreeg ik het volgende te horen:

"Ja, Jolien... Ja... wat moeten we hier op zeggen...ja, we hebben lang over je gediscussieerd maar ja, we laten je toch slagen, omdat wij denken dat je later een hele grote gaat worden". Om te kosten vond ik het, zeggen dat iemand lelijk is maar zeggen dat ze later een fotomodel gaat worden, en als het dan zo ver is zou je mijn naam dan even willen noemen? Dat ik je ontdekt heb? Door deze woorden worstel ik tot op de dag van vandaag nog met de vraag: Wat kan ik eigenlijk? Waar ben ik echt goed in? Wat wil ik worden?

En toch heb ik nog dromen....Ik droom ervan dat jongenbelegen.com een super groot netwerk wordt, een platform voor creatief talent in Groningen, dat ik daar maar volop mee bezig kan zijn. Dat ik creatief na kan denken en doen, en concepten kan ontwikkelen. Bezig kan zijn met creëren, ontdekken en mode op verschillende manieren te benaderen.

Dromen...ach ja dromen. Eigenlijk droom ik er nog steeds van om rapper te zijn die in haar privé leven heerlijke gerechten kookt en in het weekend op Louboutins met een metaal detector prachtige dingen gaat zoeken in de blubberende bossen van het Groningse landsschap in een Chanel jasje met Tupac blazend in haar oren. Gewoon blijven dromen.

Olijve

zaterdag 23 maart 2013

donderdag 7 februari 2013

Spy!

Dromen

dinsdag 2 oktober 2012

donderdag 27 september 2012

woensdag 26 september 2012